Archiwum kategorii: Kultura

Celebryci rządzą światem

Początek nowego roku to nie tylko czas karnawału ale również oficjalnych podsumowań i nagród dla osób szczególnie zasłużonych. Zasada ta obowiązuje zwłaszcza w świecie filmu, gdzie muchy wiązane zakupione na rozdanie Złotych Globów przydadzą się niedługo podczas Gali Oskarowej. Coroczne nominacje i kreacje na czerwonym dywanie w Los Angeles śledzą miliony ludzi na całym świecie, a kreowane tam trendy standaryzują ścieżki mody. Warto by nowe trendy sprawdzały się również po za wybiegami i trafiały do różnych pokoleń zainteresowanych widzów.

Praktyczność ponad wszystko

Od kilku lat systematycznie zwis ozdobny męski potocznie zwany krawatem ustępuje miejsca podczas przyjęć dla coraz popularniejszej muchy wiązanej. Każdy kto choć raz doświadczył lub obserwował zanurzenia kawałka ozdobnego materiału na przykład w talerzu zupy albo innym daniu, doskonale rozumie ten trend i z chęcią mu wtóruje. Zbyt długi lub źle zawiązany krawat często wsuwa się do umywalki podczas mycia rąk lub co czasem tragiczniejsze w swej komediowości, wciska się w rozporek powodując irytujące zacięcie lub groteskowy widok.

Tego typu sytuacje potrafią wywołać traumę zarówno u ich bohaterów jak i obserwujących je osób. Dlatego przezorni rodzice na bale organizowane w przedszkolach częściej zaopatrują mało jeszcze roztropnych synów w muchy wiązane niż krawaty. Założenie to oparte jest na ekonomicznej teorii bilansowania strat jak i psychologii dziecięcej. Kilku latek woli utożsamiać się z roztropnym i sympatycznym Boo-Boo niż ciągle zabieganym i często emanującym głupiutkimi pomysłami Misiem Yogim z popularnej w tym wieku kreskówki. Ten pierwszy, który zawsze wie jak postąpić nosi niebieskie muchy wiązane. Wzbudza sympatię i zawsze wie jak ma się zachować. Drugi, notorycznie popadający w kłopoty niedźwiedź charakteryzuje się krawatem, niejednokrotnie będącym przyczyną i symbolem jego problemów, podobnie jak kosze piknikowe.

muchy wiązane

Każdy wiek ma swoje gwiazdy

Bunty małolatów dotyczące niechęci do noszenia wybranych przez rodziców ubrań mają swe korzenie w lubianych przez dziecko bajkach. Jeśli fanowi Kaczora Donalda zaproponujemy założenie muchy wiązanej do eleganckiego stroju, na pewno nie będzie miał żadnych oporów aby spełnić wolę rodziców. Będzie ona kojarzyła mu się z przygodą, elegancją i uporem do realizacji własnych planów.

W oczach dziecka muchy wiązane warunkują świetne poczucie humoru. Są one nieodłącznym atrybutem większości klaunów na całym świecie, a to oni dopełniają najlepsze urodzinowe przyjęcia, bawią i zaskakują jednocześnie. Tacy celebryci też są opiniotwórczy i to od najmłodszych lat.

Internetowy sklep muzyczny – sposoby na skuteczną działalność

Choć sklepy muzyczne w Polsce coraz bardziej zaczynają się rozwijać, to jednak w dalszym ciągu można śmiało powiedzieć, że stanowią branżę niszową. Internetowy sklep muzyczny często stanowi wersję on-line sklepu stacjonarnego, choć należy przyznać, że posiadanie lokalnej siedziby jest w przypadku prowadzenia tej działalności kwestią bardzo ważną. Podobnie zresztą jak posiadanie własnej strony internetowej, która w znacznym stopniu podnosi atrakcyjność danego sprzedawcy względem potencjalnego kupującego. Na co zatem zwrócić szczególną uwagę w przypadku tworzenia internetowego sklepu muzycznego z własną, stacjonarną siedzibą?

Sklepy muzyczne, podobnie zresztą jak i inne markety rywalizują między sobą coraz to bardziej lub mniej genialnymi pomysłami, aby tylko jak najbardziej przyciągnąć do siebie klientów. I nie ma w tym nic dziwnego, ponieważ każdy stara się tylko jak może, aby jak najlepiej odzwierciedlić potrzeby kupującego, zaoferować mu konkurencyjne ceny i w ten sposób jak najdłużej utrzymać się na rynku. Dlatego tworząc internetowy sklep muzyczny należy przede wszystkim zwrócić uwagę na jego odpowiedni asortyment. Optymalnie byłoby, gdyby znalazły się w nim jak najbardziej zróżnicowane instrumenty – przeznaczone zarówno dla amatorów, którzy stawiają w muzycznym świecie swoje pierwsze kroki, jak i również dla profesjonalistów, dla których gra na instrumentach nie pozostawia żadnych tajemnic. Jednak mówiąc o wyposażeniu internetowego sklepu muzycznego nie należy mieć na myśli wyłącznie standardowych sprzętów, takich jak instrumenty strunowe, dęte czy akcesoria do gry itp. Warto również zadbać, aby pojawił się w nim sprzęt studyjny oraz estradowy, a zatem głośniki, mikrofony, rozmaite oświetlenia czy miksery. To właśnie one dla większości artystów oraz performerów stanowią fundament istnienia w branży muzycznej. Na dzień dzisiejszy największym zainteresowaniem cieszą się akcesoria przeznaczone dla DJ-ów.

Co zrobić, aby jak najdłużej utrzymać się na rynku? Odpowiedź jest prosta – wykorzystywać również te techniki, jakie stosują stacjonarne sklepy. Mowa tu oczywiście o wyprzedażach sprzętów oraz instrumentów. W ten sposób potencjalny kupujący chętniej zechce zapoznać się z ofertą takiego internetowego sklepu muzycznego, co istotnie podnosi szanse, że w przyszłości jeszcze nie raz będzie do jego oferty zaglądać. Równie dobrym pomysłem jest oferta edukacyjna zarezerwowana dla szkół muzycznych oraz uczniów. Strzałem w dziesiątkę może być również wzbogacenie swojej strony w funkcje, jakich nie ma konkurencja. Jednym z przykładów może być umieszczenie personalizatora gitar, dzięki któremu klient będzie mógł dopasować taki instrument, który nie tylko spełni jego oczekiwania pod kątem estetyki, ale również i posiadanych właściwości.

Color Field Painting

Color Field Painting w języku polskim oznacza „malarstwo barwnych płaszczyzn”.Jest to jeden z popularniejszych nurtów malarstwa amerykańskiego. Swój początek ma w latach powojennych. Kierunek powstała w ramach tzw. ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Color Field Painting został zauważony i podkreślony w 1955 roku przez ówczesnego krytyka sztuki Clementa Greenberga.

Sztuka współczesna ma swój początek we wcześniejszych kierunkach w sztuce np. abstrakcjonizmie,  surrealizmie i dadaizmie.

Określenie współczesna czy też nowoczesna odnosi się do nowoczesnych nowoczesnych środków wyrazu sztuki. Przedstawia  nowy sposób rozumienia sztuki, nowe koncepcje piękna, zastosowanie nowych technik czy materiałów. Artyści modernistyczni wierzą w postęp i możliwości techniki.

Celem  przyświecającym Color Field Painting było szukanie odpowiedzi na pytanie: Jaki potencjał ekspresji ma kolor i jak można stworzyć złudzenie ruchu i masy?

Zatem kolor  odgrywał w tym nurcie najważniejszą rolę. Ideą  jest przekazywanie emocjonalnego oddziaływania obrazu przez kolor. Całkowicie zrezygnowano z przedstawiania natury,  bo ta nie dawała abstrakcyjnej formy sublimacji i nieskończoności. Zerwano z tradycją i innymi nurtami. Tradycja bowiem prowadzi do przewidywania rozwiązań.

Artyści dążyli do stworzenia iluzji nieograniczonych przestrzeni. Eliminowano zbyt precyzyjną kreskę, a kontur znikał, ograniczano kompozycję tak by powierzchnie wypełniane były płaskimi plamami barwnymi. Wrażenie nieskończoności uzyskiwane było przez spokojne pociągnięcia pędzla oraz przechodzenie z jednego koloru do drugiego barwami o zbliżonym odcieniu.

Dla stworzenia działa preferowano szczególnie wielkie płaszczyzny, zajmujących ściany, co miało na celu wypełnić pole widzenia odbiorcy, czyli „wchłonąć go w barwę”, żeby kompozycja w pewnym sensie stała się jego naturalnym i otaczającym go środowiskiem. Głównymi artystami należącymi do nurtu byli Mark Rothko, Barnett Newman i Clyfford Still.

Malarze tego nurtu  uważali, że obrazy te należy oglądać z bliska, a czasem nawet, że działo winno być oglądane przy słabym świetle. aby mógł emitować własne światło. Obrazy eksponowano seriami, w danym porządku.

Sztuka „swobodna” – dadaizm i surrealizm

Dadaizm to ruch artystyczny w sztuce, mający charakter awangardy, którego głównymi założeniami są: dowolność wyrazu artystycznego, zerwanie z tradycją oraz swoboda twórczości. Nurt zapoczątkowany został po wojnie, a utworzyli go członkowie będący świadomi rozpadu cywilizacji,  negujący przyjęte ideały estetyczne oraz wartości. Nurt jednoczyła wspólna postawa, a nie styl, gdyż ten nie był jednorodny. Twórcy mówili :„Dadaizm jest stanem umysłu”.

Wykorzystywali oni w swoje twórczości  absurd, zabawę i dowcip. Ich dzieła to obrazy abstrakcyjne, kolaże kubistyczne, fotomontaże z wykorzystaniem przedmiotów codziennego użytku i inne wymykające się tradycyjnym klasyfikacjom wytwory np.  Podarunek Raya, czyli żelazko z gwoździami. Bazował na futuryzmie i kubizmie. Zaś na dadaizmie wyrósł surrealizm, tworzony częściowo przez tych samych artystów.  Chodziło o zszokowanie publiczności nonsensownymi pomysłami.

Słowo „dada to pierwszy dźwięk dziecka wyrażający to, co prymitywne, zaczynanie od zera, nowe w naszej sztuce”. Istnieją jednak inne wersje co do znaczenia nazywa kierunku. Dadaizm rozwinął się niezależnie w kilku ośródkach na raz, a mianowicie w latach 20. XX wieku w Zurychu, Nowym Jorku i Paryżu. Dadaiści aktywni byli po wojnie również w Niemczech, przy czym ich działalność miała polityczny podtekst.

Potem był surrealizm…

Obrazy Salvadora Dali’ego łączą w sobie maksymalny naturalizm z błahą i absurdalną tematyką. Stąd nazwa kierunku w sztuce, którego jest on przedstawicielem – Surrealizm. Kontrastuje on ze sobą tradycyjną twórczość z grą skojarzeń, często wręcz urojonymi oraz udziwnionymi.  Efekty tego w pracach Dali’ego są oceniane jako pochodzące z głębokiej, ludzkiej podświadomości. Tak np. w latach 1931-1935 powstały jego dzieła życia: „Miękkie zegary”, „Trwałość pamięci”, „Płonąca żyrafa”, które większość zna, a przynajmniej kojarzy. Już same nazwy dziel dają dużo do myślenia i pobudzają wyobraźnię.

Surrealizm w swoich założeniach był sprzeciwem wobec  klasycyzmu, realizmu, utylitaryzmowi oraz konwencjom w sztuce. Jego celem było „wyrażanie wizualnej percepcji wewnętrznej”. Artyści tego nurtu tworzyli obrazy będące sprzeczne z logicznym porządkiem rzeczywistości – wizje groteskowe, z pogranicza jawy, snu czy fantazji.

Surrealiści uważali, że istotą ludzką rządzą siły niezależne od jego świadomości. Przypisywali ogromną rolę niepohamowanej wyobraźni, co uwidoczniali na swoich dziełach, które nierzadko zaskakiwały i budziły dyskusję.

Impresjonizm a postimpresjonizm

Słowo Impresja pochodzi z języka francuskiego i oznacza „wrażanie”.  Impresjonizm zaś to kierunek w malarstwie, wywodzący się właśnie z Francji (lata 60. XIX wieku), który rozpozna z daleka niemal każdy z nas. Jego główną cechą charakterystyczną jest technika jaka są malowane obrazy, czyli dywizjonizm. Polega on na nakładaniu na siebie plam czystego koloru – mniejszej lub większej powierzchni, które się ze sobą zlewają – tworząc tzw. barwy uzupełniające. Obrazy wykonane w tej technice charakteryzują się ogromnym bogactwem kolorów i odcieni. Celem impresjonizmu było uchwycenie chwili, w sposób subiektywny, ale zbliżony ku naturalizmowi.

Impresjonizm nie porusza problemów i konkretnych tematów, skupia się na codzienności dnia, ulotności chwili, oświetleniu oraz różnym kątom widzenia.  Dlatego też impresjoniści malowali ludzi przy pracy, w trakcie zabawy, lub jakieś miejsce czy po prostu naturę.

Jeden z słynnych przedstawicieli impresjonizmu – Claude Monet (1840 – 1926), twórca znanego obrazu pt. Impresja, był najbardziej konsekwentnym reprezentantem tego kierunku.

W naturze zwracał on uwagę przede wszystkim na światło słoneczne, jego migotanie oraz odcienie, jakie słońce nadaje niebu, chmurom i roślinom. Tworzył on całe szeregi wariantów tych samych motywów w odmiennych tonacjach kolorów, które pojawiały się wraz ze zmianą pory dnia.

Postimpresjonizm.

Nietrudno rozpoznać obrazy artysty jaki jest Vincent Van Gogh. Już na pierwszy rzut oka – każda kreska i każda barwna plama świadczy o jego osobowości, przemawiając silnie i pełnym głosem. Artysta malował rzeczy najprostsze i najzwyklejsze ze swego otoczenia. Na jego obrazach przedmioty te urastają do rangi symbolu. Wszystko, co namalował, miało siłę oddziaływania, ponieważ pełne jest ruchu i barw, przykuwa uwagę patrzącego. Taras kawiarni w nocy (1888), Słoneczniki (1888), Gwiaździsta noc (1889), Droga z cyprysem i gwiazdą (1890) to najbardziej znane wśród jego obrazów.

Był on przedstawicielem nurtu postimpresjonistycznego, charakteryzującym się ogromem barw i charakterystycznie nakładaną farbą. Van Gogh korzystał z osiągnięć jednocześnie impresjonistów jak  i neoimpresjonistów. Na tej podstawie stworzył własny wyróżniający się styl. Zaadoptował elementy puentylizmu na swoje potrzeby, czyli techniki malowania punktowego, opierającej się na metodzie podziału tonu koloru.

Tym co odróżniało postimpresjonizm od impresjonizmu było odejście od naśladownictwa natury i wiernej rzeczywistości, na korzyść autonomiczność dzieła malarskiego. Był on punktem wyjściowym w dążeniu do własnego stylu wielu artystów z przełomu XIX i XX wieku, tak jak stało się to w przypadku Vincenta Van Gogha.